Μην πάει και χαμένο

Επειδή ανέβασα ένα κομμάτι εδώ , το παραθέτω για να μην πάει χαμένο :

	Θέλω να σε ξεπεράσω
	Στίχοι: Φοίβος Δεληβοριάς Μουσική: Φοίβος Δεληβοριάς Πρώτη εκτέλεση: Φοίβος Δεληβοριάς Θέλω να σ' αγγίξω κι είσαι πάλι μακριά γράφω μόνο δυο λέξεις κι είναι πάλι πολλά μα τι φταίει αυτός ο κόμπος που δε λύνεται Θέλω να σε ξεπεράσω μα δεν γίνεται Θέλω να ξεχάσω μα δεν βρίσκω κρασί να θολώσω να φύγεις απ' τα μάτια μου εσύ και τι φταίει και το νεράκι που δεν πίνεται Θέλω να σε ξεπεράσω μα δεν γίνεται Θέλω να περάσω απ' την άλλη πλευρά στο σκοτάδι που φέγγεις να σου βάλω φωτιά και δε φταίει αυτό το σπίρτο που δε σβήνεται Θέλω να σε ξεπεράσω μα δεν γίνεται Θέλω να σ' αγγίξω κι είσαι πάλι μακριά γράφω μόνο δυο λέξεις κι είναι πάλι πολλά μα τι φταίει αυτός ο κόμπος που δε λύνεται Θέλω να σε ξεπεράσω μα δεν γίνεται

Να μου μιλάς μεσημέρι βράδυ και πρωί - είναι κομματάρα λέμε

Φέτος τον Ιούνιο , δηλαδή τον Ιούνιο του 2008 άκουσα ένα κομμάτι από το Τρίφωνο στο άλμπουμ 'Προσοχή ! Τρίφωνο'.Ομολογώ ότι όταν το πρωτοάκουσα δεν έδωσα σημασία στον στίχο και απλά μου έκανε εντύπωση η μουσική , οπότε και το αναζήτησα.Εν τέλει πρόσεξα και τον στίχο και τότε έμεινα περίπου άναυδος. Απολαύστε το , κατ'εμε, καλύτερο κομμάτι της εντεχνης ελληνικής μουσικής σκηνής για φέτος μέχρι στιγμής και ένα από τα καλύτερα των τελευταίων ετών εδώ :

	Να μ'αγαπάς Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου Πρώτη εκτέλεση: Τρίφωνο Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά γιατί μου πήρε πολλά το εφτά εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ' όλα αυτά Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν Μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η. Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί ακούνε την νύχτα αυτή παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί Απλά υπέροχο. Και κάτι φαινομενικά άσχετο , αλλά πάντα επίκαιρο , μια διαπίστωση , η οποία ναι μεν δεν είναι ΜΑΖ (ακόμα) , αλλά είναι σε καλό δρόμο, εξαιρετικά αφιερωμένη λοιπόν : Η απώλεια του χρήματος αποκαθίσταται σχεδόν πάντα, η απώλεια της υγείας σπάνια, η απώλεια του χρόνου ποτέ. ΤΩΡΑ!!!